Ekziston një histori që zakonisht tregohet në Britani se kolonizimi i Indisë, aq i tmerrshëm sa mund të ketë qenë, nuk pati ndonjë përfitim të madh ekonomik për vetë Britaninë.

Veçse asgjë, administrata e Indisë ishte një kosto për Britaninë. Pra, fakti që perandoria u mbështet për aq shumë kohë, vazhdon historia, ishte një gjest i dashamirësisë së Britanisë.

Por një studim i ri nga ekonomistja e njohur Utsa Patnaik, i cili sapo është botuar nga Columbia University Press i jep një goditje kësaj narrative. Duke u bazuar në gati dy shekuj të dhëna të hollësishme mbi taksat dhe tregtinë, Patnaik llogarit se Britania tërhoqi një total prej gati 45 trilionë dollarë nga India gjatë periudhës 1765-1938.

Është një shumë marramendëse. Për perspektivë, 45 trilionë dollarë janë 17 herë më shumë se prodhimi i përgjithshëm vjetor bruto i Mbretërisë së Bashkuar sot.

Si ndodhi kjo?

Ndodhi përmes sistemit tregtar. Para periudhës koloniale, Britania bleu mallra si tekstile dhe oriz nga prodhuesit indianë dhe i pagoi ato në mënyrën normale, kryesisht me argjend, siç bënë me çdo vend tjetër. Por diçka ndryshoi në 1765, menjëherë pasi Kompania e Indisë Lindore mori kontrollin e nënkontinentit dhe vendosi një monopol mbi tregtinë indiane.

Kompania e Indisë Lindore filloi mbledhjen e taksave në Indi dhe më pas përdori me zgjuarsi një pjesë të të atyre të ardhurave (rreth një e treta) për të financuar blerjen e mallrave indiane për përdorim britanik. Me fjalë të tjera, në vend që të paguanin për mallrat indiane nga xhepi i tyre, tregtarët britanikë i morën ato falas, “duke blerë” nga fshatarët dhe endësit duke përdorur para që sapo u kishin marrë.

Sipas studimit të Patnaik ishte një mashtrim dhe vjedhje në një shkallë të madhe. Megjithatë, shumica e indianëve nuk ishin në dijeni të asaj që po ndodhte sepse agjenti që mblodhi taksat nuk ishte i njëjtë me atë që u paraqit për të blerë mallrat e tyre. Sikur të ishte i njëjti person, ata me siguri do ta kishin nuhatur.

Disa nga mallrat e vjedhura u konsumuan në Britani dhe pjesa tjetër u rieksportuan diku tjetër. Sistemi i ri-eksportit lejoi Britaninë të financonte një fluks të importeve nga Evropa, duke përfshirë materiale strategjike si hekuri, katrani dhe druri, të cilat ishin thelbësore për industrializimin e Britanisë. Në të vërtetë, Revolucioni Industrial varej në një masë të madhe nga kjo vjedhje sistematike nga India shkruan  Aljazeera.

Për më tepër, britanikët ishin në gjendje të shesin mallrat e vjedhura në vendet e tjera për shumë më tepër sesa i “blenë” ato, duke futur jo vetëm 100 përqind të vlerës origjinale të mallrave por edhe markën.